Biceps tendinopathie een fenomeen bij krachttraining

Biceps tendinopathie, het afscheuren van het lange hoofd van de biceps of tweehoodige spier is verreweg de meest voorkomende bicepsletsel bij sportactiviteiten. Dit gebeurt over het algemeen bij een spier als die al kwetsbaar is, bijvoorbeeld door een peesontsteking, bij een abrupte achterwaartse beweging van de arm. Dit is een frequente blessure van sporters, maar ook bij gewichtheffers bij het trekken.
De aandoening biceps tendinopathie (of biceps tendinose)
[pf-whey]
Een Biceps tendinopathie is een overbelastingsletsel van de bicepspees. Deze aandoening wordt gekarakteriseerd door weefselschade in de pees, wat pijn geeft aan de voorkant van de elleboog. De bicepsspier is een belangrijke buiger van de elleboog. De spier start boven de schouder en loopt door tot in de voorarm, waar hij zich vasthecht op het bot via een bicepspees.

Bij het trekken met superzware gewichten en de hand in supinatie kan de pees van de biceps afscheuren
Tijdens het samentrekken van de bicepsspier komt er spanning op de pees te staan. Wanneer deze pees vaak onder spanning staat, door veel herhalingen of door een grote kracht, kan er schade aan de pees ontstaan. Biceps tendinopathie is een aandoening waarbij er schade is met navolgend ontsteking en degeneratie aan de pees. Dit komt meestal door graduele slijtage en scheurtjes geassocieerd met overbelasting. De aandoening kan echter ook ontstaan door een specifiek trauma.
De oorzaken van een biceps tendinopathie o.a. door zwaargewichtheffen
Biceps tendinopathie ontstaat meestal door herhaalde of langdurige activiteiten die de bicepspees veel belasten. Dit komt typisch voor bij zwaar tillen of bij het buigen van de elleboog tegen weerstand, bijvoorbeeld de bicepscurl oefening. Soms kan deze aandoening zich ook plotseling ontwikkelen. Dit komt dan meestal doordat er een grotere kracht van de biceps wordt gevraagd, dan dat deze aankan. Deze situatie doet zich meestal voor tijdens het (zwaar)gewichtheffen. Er komt plotseling spanning op het lange hoofd van de biceps, die vaak afscheurt op de plaats waar de pees ervan tussen twee uitsteeksels van het opperarmbeen loopt.
[pf-supersale]
Kenmerken en symptomen van een biceps tendinopathie
Personen met een biceps tendinopathie voelen typische pijnklachten aan de voorkant van de elleboog. Bij minder ernstige gevallen, zal een persoon met een biceps tendinopathie weinig pijn ervaren, maar voornamelijk last hebben van een stijfgevoel in de elleboog. Dit stijve gevoel neemt toe tijdens de rust NA activiteiten die veel/sterke activiteit van de musculus biceps vereisten. Deze activiteiten kunnen bijvoorbeeld zijn: het dragen van zware boodschappen of bicepscurl oefeningen. Bij ernstige gevallen, kan de persoon scherpe pijn ervaringen tijdens activiteiten. Soms kunnen personen zwelling waarnemen aan de voorkant van de elleboog of spierzwakte ervaren terwijl ze een voorwerp proberen op te tillen.
De stang met een hand in supinatie en een hand in pronatie een groot risico
Bij het trekken vanaf de vloer komt vaak een andere karakterstieke bicepsblessure voor. Het trekken van de vloer wordt veel toegepast om ervoor te zorgen dat de stang niet in de handen rolt. Hierbij wordt de stang met een hand in supinatie en een hand in pronatie opgepakt, oftewel een hand met de duim naar binnen en een hand met de duim naar buiten gericht. Daardoor kunnen veel zwaardere gewichten worden opgetild.
Deze techniek die in beginsel geen grote risico’s met zich mee brengt, leidt soms tot het afscheuren van de onderste pees van de biceps, op het punt waar de biceps aan het opperarmbeen aangehecht zit. Tijdens de positieve fase van het trekken worden vooral de been, bil, rug, en buikspieren aangespannen. De armspieren worden niet aangespannen, maar vooral uitgerekt, zoals de kabels van een hijskraan.
[pf-preworkout]
Het scheuren of afscheuren van de onderste pees van de musculus biceps

Links, teruggetrokken na afscheuren van onderste pees. Rechts, normale biceps
Helaas leidt de lichte verkorting van een van de twee hoofden van de biceps, die voortvloeit uit het houden van een hand in suptinatie (de biceps speelt in deze positie van de hand een dagelijkse rol) soms tot excessieve spanning, die in samenhang met extreme zware gewichten de oorzaak kan zijn van het scheuren of helemaal afscheuren van de pees van deze spier van het spaakbeen. Bij het trekken met zware gewichten, als de armen langs het lichaam hangen, wordt de spanning op de bovenkant van de spier verdeeld over de afzonderlijke pezen van het lange en het korte hoofd van de spier. Aan de onderzijde komt alle spanning te staan op enkele peesinsertie.
Bij andere peesscheuringen, zoals die van de grote borstspier of de dijbeen-adductors, is sprake van ernstige pijn en weerhoudt de sporter er automatisch van de inspanning voort te zetten. Bij het afscheuren van de bicepspees zijn de pijnverschijnselen relatief gering ten opzichte van de ernst van de blessure. Tijdens powerlift wedstrijden is het zelfs voorgekomen dat atleten gewoon doorgingen met trekken, ondanks dat de pezen van de biceps afscheurt.
Bij naderonderzoek wordt de diagnose duidelijk: aan de voorzijde zwelt de arm op vanwege de bloeding, maar wat het meest opvalt is het terugtrekken van de biceps, die een bol vormt boven aan de arm, naast de grote borstspier en de deltaspier, waarbij aan de onderzijde de bovenarmspier aan de oppervlakte komt te liggen.
[pf-creatine]
Het behoudt van mobiliteit en permanent verliezen aan kracht
Door de scheuring wordt het buigen van de arm minder krachtig, maar deze kan niettemin worden uitgevoerd door de bovenarmspier, de opperarm-spaakbeen-spier, de lange en korte extensor van de onderarm en de ronde pronatiespier. Het draaien van de handpalm naar buiten is echter veel moeilijker, omdat er nog maar een spier over is om deze beweging te voltooien. Indien deze blessure niet onmiddellijk wordt behandeld door een operatie, waarbij de pees weer aan het spaakbeen wordt vastgehecht, trekt de spier blijvend terug en worden de spiervezels vervormd. De arm behoudt weliswaar zijn mobiliteit, maar er is permanent verlies aan kracht in de buiging en suptionatie.
Het (mogelijk) verminderen van het risico en het versterken van de pees
Dit typisch letsel van gewichtheffers kan soms worden vermeden door een regelmatige training van de biceps, waarbij niet de spierkracht ontwikkeld, maar de versterking van de pees. Hierdoor worden aan de training buigingen van de onderarm toegevoegd, waarbij het bovenlichaam naar achteren leunt. Als deze techniek regelmatig wordt toegepast, wordt de onderste pees versterkt door de spanning die erop komt te staan. Bij deze beweging is het wel belangrijk de rug niet te ronden, om rug blessures te voorkomen.
- Krachttraining een anatomische benadering, Frederric Delavier & Michael Gundill
- Fysiotherapie4all.nl
[pf-bcaas]
